شماره ۱۰۱ - بر دو رخ من در جوی خون که روانست

بر دو رخ من در جوی خون که روانست
از تو مرا سرخ رونی در جهان است ۱

نیست کسی در پناه عشق تو ما را
درد تو با جان و دل وظیفه رسان است ۲

روز و شبم سوز وکش چو شمع که عاشق
سوخته این مراد و کشته آن است ۳

بر قدمش سر همی نه ای دل و میرو
تا نکنی پی غلط که راه همان است ۴

جز غم روی نو بر دلم ز ضعیفی
ا گر همه برگ گل است بار گران است ۵

دیده بر آن پای سودنم نگذارند
باری ازین سود دوست را چه زیان است ۶

کیست کمال این که با تو در سخن آید
جنس سخن های تونه حد زبان است ۷