شماره ۱۲۵ - خاک درت به چشم من از صد چمن به است

خاک درت به چشم من از صد چمن به است
باغی خوش است عارضت اما ذقن به است ۱

کوی نو خواهد این دل آواره نی بهشت
مرغ غریب را ز گلستان وطن به است ۲

تنها نه روی نسبت به از گلرخان چین
بوی تو هم ز نکهت مشک ختن به است ۳

گفتی به دستبوس نو بوسی زبان کنم
در دست کسی چه سود شکر در دهن به است ۴

چون چشم سوز نیست دهان تو در خیال
ما را همیشه چشم بدان دوختن به است ۵

ای دل حدیث دوست به است از در عدن
این نکته گوش کن که ز در عدن به است ۶

گویند گفته تو بود از تو به کمال
من بلبلم بلی سخن من ز من به است ۷