شماره ۱۳۷ - در سر از دود دلم شمع صفت سودانی است

در سر از دود دلم شمع صفت سودانی است
آری این گربه و سوز من و شمع از جائی است ۱

همچو شمع همه تن آنش سودای مهی است
همچو صبحم همه جان مهر جهان آرانی است ۲

گر بماوا نرسد این دل من مجموعم
که سر زلف پریشان تو خوش ماوانی است ۳

ابرویت گوشه نشین گشت ولی فایده چیست
که به هر جانبی از فقه او غوغائی است ۴

چشم ما را بگذاری بلب دجله روی
دجله رودی است ولی دیده ما دربانی است ۵

راز هم بالب خود گوی که خوش همنفسی ست
عشق با قامت خود باز که خوش بالاتی است ۶

در غم روی تو چون موی تو آشفته کمال
عمر بر باد دهی دل سیهی کج رانی است ۷