شماره ۱۴۵ - دل از آن غمزه بسی شاکر و بس خشنودست

دل از آن غمزه بسی شاکر و بس خشنودست
کرد که به خون ریختن بنده کرم فرمودست ۱

کشته عشق رخ اوست گل رنگین نیز
دامنش بیسیبی نیست که خون آلودست ۲

گفتی از خاک در خویش فرستم گردی
همچنان چشم رجا بر کرم موعودست ۳

بخشی از خوان ملاحت به جگر سوختگان
بده امروز که حلوای لبت بی دودست ۴

به جفا دور شدن از نو نباشد محمود
هر کجا پای ایازست سر محمودست ۵

سفر عشق تو بی واسطه راهبری
حد ثانیست که این ره ره تا محدودست ۶

گر به سودای بیان عمر زیان کرد کمال
این که سر در قدمت سود سراسر سودست ۷