شماره ۱۵۹ - دل هر که بیمار او شد خوش است

دل هر که بیمار او شد خوش است
ز شادیست پر گرچه غمگین وش است ۱

رود جان چو پیکان به دنبال تیر
چر یابد نشانی از آن ترکش است ۲

بساط شهان زیر پای افکند
ز خاک درت هر که را مفرش است ۳

سزاوار آهم من از روت دور
گنه کار شایسته آتش است ۴

دو چشم و دو ابرو دو زلفت گواست
که نقش تو در نزد خوبی شش است ۵

بود دانه کش هر کجا مور هست
ولی مور خط لبش دلکش است ۶

بدان لب بازار موری کمال
که آن نیز جان دارد و جان خوش است ۷