شماره ۱۵۸ - دل ملک تو شد نوبت لطف است و عنایت

دل ملک تو شد نوبت لطف است و عنایت
شاهی بنشان فتنه و بنشین به ولایت ۱

تو آیتی از رحمت و بر روی تو آن زلف
همچون پر طاوس نشان بر سر آیت ۲

با پسته مگر اینکه لب من به تو ماند
نرسم به دهان نو در آید به حکایت ۳

جور سگ کوی تو نگویم به رقیبان
از دوست به دشمن نتوان برد شکایت ۴

گفتی بکنم هر که مرا خواست ز بنیاد
بنیاد ز من نه اگر این است جنایت ۵

کردم بحلت خون خود ای یار به شرطی
کان دم که کشی عفو نیاری به حمایت ۶

بر آن کمال ار دل تر سوخت عجب نیست
در سنگ کند ناله فرهاد سرایت ۷