شماره ۱۷۷ - سرو پیش قد و بالای تو دیدم پست است

سرو پیش قد و بالای تو دیدم پست است
عقد زلف تو به انگشت گرفتم شست است ۱

عندلیبی که قدت دید و سر سرو گزید
ساخت در راست نوا لیک مقامش پست است ۲

گرد تو صف زده خوبان کمر بسته چو نی
گونی از هر طرفی گرد شکر نی بست است ۳

ز آستین ساعد سیمین به محبان بنمای
تا بدانند که نازک بدنی زین دست است ۴

زلف تا کی کشی از گوش و کشانی در خاک
مالش چشم دهی به که سیه دل مست است ۵

گفتمش بوس نو باید ز دهان نو مرا
گفت بیچاره ترا هیچ نمی بایست است ۶

دست بردار وصالش به دعا خواه کمال
زانکه دایم به دعا کار تو بالا دست است ۷