شماره ۲۲۰ - گر قصد خون ماست پس از دل ربودنت

گر قصد خون ماست پس از دل ربودنت
میباید آن رخ از پس برقع نمودنت ۱

بیرون مشر ز دیده که با آن جمال و زیب
زیبد درون خانه پس پرده بودنت ۲

هر چند خوبتر شود از بستن انگبین
شیرین ترست از آن به سخن لب گشودنت ۳

گر دل شب فراق چنین ناله ها کشد
ای دل کسی به خواب نه بینه غنودنت ۴

فریاد ما شنو، بنو گونیم نشنوی
فریاد و آه ما ز سخن ناشنودنت ۵

ای بوی گل ترا به کف پاش نسبت است
مرغ چمن چنین نتواند ستودنت ۶

آزردن از گزاف بود نور دیده را
تا کی کمال دیده بر آن پای سودنت ۷