شماره ۲۴۷ - مجلس معطرست و به آن وقت ما خوش است

مجلس معطرست و به آن وقت ما خوش است
کز خال و روی یار عبیری در آتش است ۱

با درد عشق ناله بلانی است سینه سوز
اور مسکین دل ضعیف که دایم بلاکش است ۲

داری سر نظاره نشین در سرای چشم
کز اشک سرخ بام و در او منفش است ۳

گفتی که ما ز بار کشی بس نمی کنیم
این نکته باز گوی به باران که پس خوش است ۴

دارد به خستگی سر پیکان او هنوز
صیدی که زخم خورد؛ آن تیر و ترکش است ۵

گناه خویش نوشتن فرشته را
در دستش ار معارضه با آن پریوش است ۶

طومار زلف یار که شب خوانیش کمال
پیش چراغ خوان که سوادی مشوش است ۷