شماره ۲۷۹ - هرگز ز جان من غم سودای او نرفت

هرگز ز جان من غم سودای او نرفت
وز خاطر شک تمنای او نرفت ۱

آن دل سیاه باد که سودای او نپخت
وان سر بریده باد که در پای او نرفت ۲

با این همه جفا که دل از دست او کشید
سودای دوستی ز سویدای او نرفت ۳

آمد عروس گل به چمن با هزار حسن
وز کوی دوست کسی به تماشای او نرفت ۴

پیک نفس که مژده رسان حیات اوست
بی حکم او نیامد و بی رای او نرفت ۵

مسکین کمال در سر غوغای عشق شد
وآن کیست خود که در سر غوغای او نرفت ۶