شماره ۳۱۸ - امشب آن ماه دل افروز به مهمان که بود

امشب آن ماه دل افروز به مهمان که بود
خط او سبزی لبهای نمکدان که بود ۱

چون خضر شد ز نظر غایب و معلوم نشد
که به تاریکی شب چشمه حیوان که بود ۲

آن لب لعل کز او ماند دهان همه باز
باز پرسید خدا را که به دندان که بود ۳

سر ما بود و در او همه شب تا دم صبح
تا خود او شمع سرای که و ایران که بود ۴

سوختم از غم دردش نشد این نکته هنوز
که شب آن شمع شکر لب به شهرستان که بود ۵

از دل خسته چه پرسی که که آورد ترا
غمزه را پرس که آن زخم ز پیکان که بود ۶

گفته ای در غم هجرم نکند ناله کمال
بر سر کوی تو دوش اینهمه افغان که بود. ۷