شماره ۳۲۱ - ای آتش سودای توأم سوخته چون عود

ای آتش سودای توأم سوخته چون عود
کس را نه بر آید ز تمنای تو مقصود ۱

خوبان جهان جمله گدایند و تو سلطان
شاهانه زمان جمله ایازند و تو محمود ۲

گفتم که به کامی رسم از وصل تو لیکن
بسیار تمناست که در خاک بفرسود ۳

جانم ز غمت عاقبت کار برآمد
والمنة لله که تمنای من آن بود ۴

آنگاه میاد ای مه خوبان که برآرد
شمع رخت از جان من سوخته دل دود ۵

گاهی به نوا زلف توام ساخته چون چنگ
گاهی به جفا هجر توأم سوخته چون عود ۶

چون دولت دیدار تو مقصود کمال است
نی نقصان نکند گر شود از وصل تو خوشنود ۷