شماره ۳۳۶ - با باد لبت ساقی چون می به قدح ریزد

با یاد لبت ساقی چون می به قدح ریزد
صد کشته به یک جرعه از خاک بر انگیزد ۱

گر زیر درخت گل باز آیی و بنشینی
هر باد که برخیزد گل بر سر گل ریزد ۲

بنمای به خوبان رخ در حسن مکن دعوی
تا زلف تو از هر سو منشور بیاویزد ۳

گو چشم نو کمتر خور خون در مسکینان
بیمار ز پر خوردن شرطیست که پرهیزد ۴

افتاد رقیب از پا چون اشک به آه ما
زین گونه نیفتادست این بار که برخیزد ۵

تا شد به لبت همدم دل سوخت ز غم جان هم
در موم زنند آتش با شهد چو آمیزد ۶

از جور سر زلفت نگریخت کمال آنی
عیار که شبرو شد از سلسله نگریزد ۷