شماره ۳۵۳ - بیمار ترا کس نتوانست دوا کرد

بیمار ترا کس نتوانست دوا کرد
هم درد تو خوشتر که علاج دل ما کرد ۱

عشاق قلندر صفت از عشق نمیرند
آنکس که بمیرد همه گویند خطا کرد ۲

با پیر من از عشق بکی گفت بپرهیز
زد کفش برو از غضبه و رو بعصا کرد ۳

داد از سر کین زلف تو سرها همه بر باد
بازش بسر خویش ندانم که رها کرد ۴

خشنودم از آن غمزه دلجو که ز شوخی
هر وعده که کردی به جفا جمله وفا کرد ۵

گر داشت غباری ز خط آئینه رویت
گیرد به کنارش چو توجه به صفا کرد ۶

چون دید کمال آن خط ورځ فاتحه بر خواند
شب بود فریب سحرى بر تو دعا کرد ۷