شماره ۳۸۰ - چشم مستت گو شمال نرگس پر خواب داد

چشم مستت گو شمال نرگس پر خواب داد
طاق ابرویت شکست گوشه محراب داد ۱

گر جفا اینست کز زلف تو بر من میرود
عاقبت پیش تو خواهم دامن او تاب داد ۲

گفته دادی بخواه از غمزه خونریز ما
گوسفند کشتنی چون خواهد از قاب داد ۳

روشن است امشب شب ما گوئی آن مه پاره باز
پاره ای از نور روی خویش با مهتاب داد ۴

پیش چشم او بمیرم کو به بیماران خویش
از تبسم شکر از لب شربت عناب داد ۵

با خیال آنکه دوزد دیده در رویش کمال
یک به یک دوشینه سوزنهای مژگان آب داد ۶