شماره ۳۸۵ - چه کم شود ز تو ای مه که برمنت گذر افتد

چه کم شود ز تو ای مه که برمنت گذر افتد
که با بروزنم از رویت آفتاب در افتد ۱

شبی که بر سر کویت کنیم اشک فشانی
نظاره کن که ثریا به منزل قمر افتد ۲

دلم حدیث میانت بی شنید و هنوزش
نه ممکن است به این نکته دقیق در افتد ۳

بدل بگوی که رحمی بکن به حال ضعیفان
وگر نه سنگ بدگان آبگینه گر افتد ۴

تو تیغ بر کش و ناوک بدست غمزه رها کن
که این خدنگ ازو بر نشانه کارگر افتد ۵

من از لیت نتوانم که جانه برم به سلامت
بمیرد آخر کار آن مگس که در شکر افتد ۶

همه خیال تو بندد کمال خسته به محمل
چو سوی منزل خاکش عزیمت سفر افتد ۷