شماره ۳۹۱ - خوشا غمی که برویم ز روی او آید

خوشا غمی که برویم ز روی او آید
که هرچه آید از آن رو مرا نکو آید ۱

به شوخی آمدن و ناشکستش دل را
گرانترست ز سنگی که بر سبو آید ۲

سوار اشک که راند به هر طرف گلگون
چو خاک پای تو بیند روان فرو آید ۳

صبا گرفته کمند بنفشه دستاویز
که شب به حلقه آن زلف مشکبو آید ۴

بدان خیال که بیند رخ نو گل در آب
روانتر از دگران بر کنار جو آید ۵

چه جای چشمه حیوان که جوی های بهشت
اگر دهان نو بابة بجست و جو آید ۶

کمال وصل میانت چگونه بنویسد
که آن سخن بزبان قلم چو مو آید ۷