شماره ۳۹۶ - دزد دلهاست سر زلف تو زانش بستند

دزد دلهاست سر زلف تو زانش بستند
می برد بند خود آخره نه چنانش بستند ۱

رسن زلف تو پیوند دل و جان بگسسته
چه سببه بود که بر رشته جانش بستند ۲

خواست بانکهت تو دم زند از شیشه گلاب
بردندش همه بر روی و دهانش بستند ۳

در چمن پیشگل از لطف تو رمزی می رفت
آب شوریدگیی کرد روانش بستند ۴

هجر کشته است به آن غمزه و ابرو ما را
این همه جرم چه بر تیر و کمانش بستند ۵

بر سر آتش غم سوخت کباب جگرم
گوئیا بر دل خونابه چکانش بستند ۶

زخم هر نیر که آمد ز تو بر جان کمال
مرهمی بود که بر ریش نهانش بستند ۷