هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از دلبستگی و عشق به معشوق، رنجهای عشق، و امید به بخشش و کرامت اهل کرم سخن میگوید. همچنین، اشاراتی به مفاهیم عرفانی مانند فنا و بقا، جفا و ستم معشوق، و تأثیرات عمیق عشق بر جان و دل دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا سنگین باشد.
شماره ۴۰۲ - دل در طلیت روی به صحرای غم آورد
دل در طلیت روی به صحرای غم آورد
جان بیدهنت رخت بکوی عدم آورد ۱
ما را هوس زلف تو در کوی نو انداخت
حاجی ز پی حلقه قدم در حرم آورد ۲
محروم مران از در خویشم که گدا را
امید عطا بر در اهل کرم آورد ۳
روزی که بسر وقت من آنی همه گویند
شاهیست که در کوی گدائی قدم آورد ۴
فریاد من از غمزه شوخ تو که در دهر
آئین جفا کاری و رسم ستم آورد ۵
باد این سر سودا زده خاک ره آن باد
کز کوی نو جان در تن ما دم بدم آورد ۶
نقش دل و دین شست کمال از ورق جان
تا وصف خط و خال بتان در قلم آورد ۷
جان بیدهنت رخت بکوی عدم آورد ۱
ما را هوس زلف تو در کوی نو انداخت
حاجی ز پی حلقه قدم در حرم آورد ۲
محروم مران از در خویشم که گدا را
امید عطا بر در اهل کرم آورد ۳
روزی که بسر وقت من آنی همه گویند
شاهیست که در کوی گدائی قدم آورد ۴
فریاد من از غمزه شوخ تو که در دهر
آئین جفا کاری و رسم ستم آورد ۵
باد این سر سودا زده خاک ره آن باد
کز کوی نو جان در تن ما دم بدم آورد ۶
نقش دل و دین شست کمال از ورق جان
تا وصف خط و خال بتان در قلم آورد ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۹۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۰۱ - دل چو در زلف تو پیچید روانش بستند
گوهر بعدی:شماره ۴۰۳ - دل ز داروخانه دردت دواه دارد امید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.