شماره ۴۱۸ - دوشم ز قبله روی بر آن آستانه بود

دوشم ز قبله روی بر آن آستانه بود
اشکم ز دیده سوی درت هم روانه بود ۱

در سر می صبوحی و در دیدهها خمار
جان بی لب تو تشنه جام شبانه بود ۲

دل بود و آه و ناله بر آن در کشید باز
چون شمع جان سوخته خود در میانه بود ۳

از خال و عارض تو فتادم ببند زلف
مرغی که شد بدام سبب آب و دانه بود ۴

جانم ز زخم غمزه به چشم تو می گریخت
از خستگیش میل به بیمار خانه بود ۵

چون در سخن شد آن لب شیرین شکر فشان
در گوشها حکایت شیرین فسانه بود ۶

القصه زین فسانه مراد دل کمال
شرح غم تو بود و دگرها بهانه بود ۷