شماره ۴۱۹ - دوشینه ازو کلبه ما شاه نشین بود

دوشینه ازو کلبه ما شاه نشین بود
غمخانه درویش به از خلد برین بود ۱

هم دولت سلطانی و هم پایه شاهی
در بارگه عشرت ما عیش کمین بود ۲

حاجت بمی و نقل نبده مجلسیانرا
کان لب بشکر خنده هم آن بود ۳

از گوشه خاطر بنشاط نظر او
و همین بود اندیشه برون آمد و غم نیز بر این بود ۴

دل رفت به حیرت همه شب در سر آن زلف
کر طالع شوریده امیدش به چنین بود ۵

القصة بنظاره آن روی براندیم
عیشی که به از مملکت روی زمین بود ۶

من بعد کمال از اجل اندیشه ندارد
کز زندگیش غایت مقصود همین بود ۷