شماره ۴۵۹ - عاشقانت بسحرها که دعا می گویند

عاشقانت بسحرها که دعا می گویند
به دعا بوی نو از باد صبا می جویند ۱

من بسر می روم و دیده براه طلبت
بی رهی بین د گرانرا که بپا می پویند ۲

چیست بر کشنه دلدار بی گریه زار
چون شدش هر سر مو زندہ کرا می مویند ۳

اشکها را بزن ای دیدۂ گریان به زمین
که چرا خاک رهش از رخ ما می شویند ۴

با وجود قد دلجوی و گل خود رویش
در چمن سرو و گل از باد هوا می رویند ۵

زلف او کرده رها غالیه پویان ختا
نافه آهوی چین را به خطا می پویند ۶

شعر نو چون همه گویند که سحراست کمال
دوستان سخنت شعره چرا می گویند ۷