شمارهٔ ۳۶ - مصیبت علی اکبر(ع)

در آن زمان که علی اکبر جوان ز پدر
به کربلا طلب جنگ را اشقیا می‌کرد ۱

نظر به عارض وی می‌نمود شاه شهید
به عرش قاصد آه از جگر رها می‌کرد ۲

نگه به قامت وی می‌فکند و تیر غمش
ز بی‌کسی به دل سنگ خاره جا می‌کرد ۳

کسی نبود که مرهم نهد به زخم دلش
ز غصه سوی خدا روی التجا می‌کرد ۴

که ای خدا تو گواهی که بهتر ا ز اکبر
اگر که داشت حسین در رهت فدا می‌کرد ۵

چه اکبری که به ماه رخش گشودی چشم
هر آنکه یاد ز رخسار مصطفی می‌کرد ۶

سکینه در حرم از ماتم برادر خویش
به سینه می‌زد و فریاد و اخا می‌کرد ۷

ز غصه زینب بی‌خانمان فتاده به خاک
چو نی به حال شه نینوا نوا می‌کرد ۸

بغل نمود دو زانو به سینه و لیلا
نظر به قد علی اکبر از قفا می‌کرد ۹

نداشت چاره دیگر ز محنت ایام
به صبر درد دل خویش را دوا می‌کرد ۱۰

دریغ و آه از آن دم که پیش چشم حسین
میان خون بدن اکبرش شنا می‌کرد ۱۱

گهی نظر به پدر می‌نمود با حسرت
برای دادن جان گاه دست و پا می‌کرد ۱۲

فکنده زلزله در خلق ماسوی (صامت)
دمیده بر سر خود خاک زین عزا می‌کرد ۱۳