شمارهٔ ۷ - سخن گفتن خانه با صاحبخانه

یکی روز از سر عیش و فراخی
نشیمن بود جمعی را به کاخی ۱

در درج سخن را باز کردند
ز عیب آن بنا آغاز کردند ۲

یکی می‌گفت از بنیاد زشتش
یکی می‌کرد عیب خاک و خشتش ۳

یکی راندی سخن ا زسقف پستش
که تنگست این مکان جای نشستش ۴

یکی گفت ر شود ویرانه بهتر
بود ویرانه از این خانه بهتر ۵

یکی می‌گفت معمارش که بوده؟
مهندس بهر دیوارش که بوده؟ ۶

عجب باد صنعتی در کار برده
ز طرحش دل بسی آزار برده ۷

زبان حال کاخ این راز ننهفت
همانا با حریفان این چنین گفت ۸

که ای نابخردان عاری از هوش
کشیده شاهد غفلت در آغوش ۹

اگرچه پای تا سر من عیوبم
بود زشت از شمالم تا جنوبم ۱۰

شما را با بنای من چکار است
اگر زشت و اگر ناپایدار است ۱۱

بگیرید عبرت از دور زمانم
ز حال مالکان بی‌نشانم ۱۲

از آن روزی که شد بنیادم آباد
بسی جانها که در من رفته بر باد ۱۳

بسی پیرو و جواتن از درد و غم فرد
که در من می‌نشستند از زن و مرد ۱۴

برای غضب طاق و منظر من
چه دعواها که می‌شد بر سر من ۱۵

یکی گفت از پدر بر من رسیده است
یکی می‌گفت ملک زرخرید است ۱۶

مرا می‌بود از پایان مطلب
ز صلح و جنگ ایشان خنده بر لب ۱۷

در آخر سینه از غم چاک کردم
تمامی را به زیر خاک کردم ۱۸

اگر چشمی به عبرت باز باشد
و گرگوشی بدین آواز باشد ۱۹

ز خشتم بنگرد صدق مقالم
ز خاکم بشنود شرحی ز حالم ۲۰

بود خشتم ز خاک شهریاران
بود خاکم عذار گلعذاران ۲۱

بپرسید از چه شد این خاک این خشت
می‌خوانیدم یکی خوب و یکی زشت ۲۲

کنی (صامت) چو اندر گور مسکن
بگو افسوس بهر کنج گلخن ۲۳