شماره ۵۱۷ - من بر سر آن کر بچه کارم همه دانند

من بر سر آن کر بچه کارم همه دانند
در سر هوس روی که دارم همه دانند ۱

رانی چو سگم از در و گونی که بکن عقو
تا حشر من این در نگذارم همه دانند ۲

گر آه من آن سرو نداند که بلند است
مرغان چمن ناله زارم همه دانند ۳

گیرم که به خون زخم بپوشم ز طبیبان
از ناله دل و جان نگارم همه دانند ۴

گیرم ز بزرگی سگ خویشم شمرد بار
من کیستم و در چه شمارم همه دانند ۵

باران اگرت جان و سر آرند بتحقه
من نیز به باران تو بارم همه دانند ۶

گر خلق ندانند کمال این سخن کیست
چون معنی نو در قلم آرم همه دانند ۷