شماره ۵۳۴ - ورق روی تو عشاق نکو می خوانند

ورق روی تو عشاق نکو می خوانند
چون رسد کار به زلفت همه در میمانند ۱

صورنت صاحب معنی ز ملک به دانست
لیکن اهل نظرته بهتر ازین میدانند ۲

ساعد و دست نوام بیم نمایند به نیغ
نشته را این همه از آب چه می ترسانند ۳

رفتی و ماند خیال دهنت با دل تنگ
چرا ندارند اثری هر دو بهم می مانند ۴

می کنم پیش رقیبان بقدت نسبت تی
تا چو آنی بسر و چشم منت بنشانند ۵

اشک را خاک درت سایل بیحاصل خواند
هر که شد راندۂ درگاه چنینش خوانند ۶

چند پوشی ز کسان راز دل و دیده کمال
کین دو چون امر محال است که پنهان مانند ۷