شماره ۶۶۵ - اگرچه دور بود از تو مه به صد فرسنگ

اگرچه دور بود از تو مه به صد فرسنگ
دهان نو به شکر نسبتی است ننگا ننگ ۱

پوش رخ که غلو کرد خط زنگارین
چو دور شد ز نظرها بگیرد آینه زنگ ۲

به راه عشق گرت پای بشکند صوفی
زگشت کوی بتان تا سرت به جاست ملنگ ۳

از اشک جمله تنم سرخ ساخت مردم چشم
چنانکه رنگرزان را به دل خوش آبد رنگ ۴

رسم به زلف تو از صبر با دل پر خون
به آن دلیل که خون مشک می شود به درنگ ۵

از بس که نیر تو دارم به دل چو خاک شوم
برآبد از گل من هر طرف درخت خدنگ ۶

به اهل قبله چو کردند آشتی ترکان
چرا به عاشق آن روست غمزه ها را جنگ ۷

چو این غزل سر و پایش دقیق و شیرین است
سزد که نغمه سرایان بدو کنند آهنگ ۸

کمال از دل سخت رقیب و بار متال
ترا که آرد همی باید از میان دو سنگ ۹