هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از زیبایی‌های معشوق و احساسات خود سخن می‌گوید. او از توصیف‌های مختلف مانند گل سیراب، لب شکرناب، زلف کمندافکن، و چهره و اشک معشوق استفاده می‌کند تا عشق و شیفتگی خود را بیان کند.
رده سنی: 16+ متن شامل مضامین عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان ادبی ممکن است برای سنین پایین‌تر دشوار باشد.

شماره ۷۳۸ - رویت گل سیراب نگوئیم چه گوئیم

رویت گل سیراب نگوئیم چه گوئیم
آن لب شکر ناب نگوئیم چه گوئیم ۱

آن زلف کمند افکن و رخسار و جنین را
دزد و شب مهتاب نگوئیم چه گوئیم ۲

تفسیر دو ابروی تو کان سورة نونست
پیوسته به محراب نگوئیم چه گویم ۳

دیدیم شبی زلف تو در فقه و بیداد
تعبیر چنین خواب نگوئیم چه گوئیم ۴

چوگان سر زلف ترا شد دل ما گوی
این که به احباب نگوئیم چه گوئیم ۵

این چهره و این اشک روان را به دویدن
لوح زر و سیماب نگوئیم چه گوئیم ۶

چون نمد کمال از غزل آن صورت زیباست
شعر نر چون آب نگوئیم چه گوئیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۷۳۷ - روز وشب از غم عشق تودر اندیشه درم
گوهر بعدی:شماره ۷۳۹ - ز ابرویت به محراب نیازم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.