شماره ۷۵۷ - عمریست که از خلوته در میکده مسئوریم

عمریست که از خلوتگه در میکده مستوریم
شب مست و سحر گاهان چون چشم تو مخموریم ۱

کس بوی ریا نشنید از خرقه ما رندان
چون دور به صد فرسنگ از زاهد مغروریم ۲

پی برده بکوی تو تا بافت بوی تو
آسوده به روی تو از جنت و از حوریم ۳

حیران جمال نو ما سوختگان یک یک
پروانه آن شمعیم مستغرق آن نوریم ۴

ای جان گرانمایه تو نوری و ما سایه
با ما چو تو نزدیکی ما از تو چرا دوریم ۵

تا درد دلی گوئیم کو با تو مجال آن
فریاد که نتوانیم دربابه که رنجوریم ۶

گویند کمال از عشق شد شهره به گمنامی
چون ذره گمیم اما با مهر تو مشهوریم ۷