شماره ۷۶۹ - گر کام خود از لبت بگیرم

گر کام خود از لبت بگیرم
چون خضر به سالها نمیرم ۱

زآن دم که تو آمدی به خاطر
فکر همه رفت از ضمیرم ۲

دارم ز غم تو بر دل ریش
دردی که دوا نمی پذیرم ۳

چندانکه ز من تو در نغوری
من نیز هم از تو در نفیرم ۴

چون زلف تو گرد آیم از پای
هم زلف تو باد دستگیرم ۵

ای باد بهار کز تو خوشبوست
مجلسی به روایح عبیرم ۶

بگذر بخجند و گر به یاران
از من که به شهر چین اسپرم ۷

زان برد کمال جور آن شوخ
کو محتشم است و من فقیرم ۸