شماره ۸۵۲ - دل نثار زلف جانان کرد جان خویشتن

دل نثار زلف جانان کرد جان خویشتن
جان دهد مرغ از برای آشیان خویشتن ۱

قمری نالان که عاشق بود بر بالای سرو
در سر او کرد آخر خان و مان خویشتن ۲

همچو شمع از انگبین کامم ز شیرینی بسوخت
تا گرفتم نام آن لب بر زبان خویشتن ۳

از لبت کردم سخن بگذار تا نامت برم
چون به آب زندگی شتم دهان خویشتن ۴

دردسر آوردهام بر آستانت ای طبیب
دفع کن دردسرم از آستان خویشتن ۵

گر نداری باور از بیماری این ناتوان
خود ببین اینکه به چشم ناتوان خویشتن ۶

میخورد خون جگر بی تو، به جان سوزی کمال
می خورد سوگند باور کن به جان خویشتن ۷