شماره ۸۹۲ - ای دلاویزتر از رشته جان کاکل تو

ای دلاویزتر از رشته جان کاکل تو
برده سوی تو دلم موی کشان کاکل تو ۱

سنبل غالیه سایست چو صبا شانه زده
شده بر خرمن گل مشک فشان کاکل تو ۲

داده از کار فرو بسته من موی به موی
خبر آن طره دلبند و نشان کاکل تو ۳

همچو شمشاد که از باد به پیچ افتد و تاب
در تو پیچیده و افتاده چنان کاکل تو ۴

گر بسازند گل از غالیه و آب حیات
هم نشابد که بشویند به آن کاکل تو ۵

عود خوشبو بود و مشک ولیکن ز همه
بر سر آمد چو بر آمد ز میان کاکل تو ۶

دل که دزدید سر زلف تو از دست کمال
برده و در زیر کله کرد نهان کاکل تو ۷