شماره ۹۰۷ - اگر مرا صد سر بود هر یک پر از سودای او

اگر مرا صد سر بود هر یک پر از سودای او
چون سر زلفش بیفشانم به خاک پای او ۱

چشم ما از گریه شد تاریک چون سازیم جاش
نیست جای چشم روشن خود که باشه جای او ۲

با خیالش مردم چشمم نمی آید به چشم
دیگری را چون توانم دید در مأواری او ۳

در چمن ها زآن قد و بالا حکایت کرد سرو
هر کجا مرغیست عاشق گشت بر بالای او ۴

خواست جان بوسی و رفت از خودلیش چون گفت لا
می چنین باید که جان مستی کند از لای او ۵

گرچه عمری تلخ کامیها کشیدم از رقیب
گر بمیرد من بشیرینی پزم حلوای او ۶

خاک پای تو به تاج سلطنت ندهد کمال
گرچه درویش است بنگر همت والای او ۷