هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از درد عشق و جدایی مینالد و به زیبایی معشوق و رنجهای خود اشاره میکند. او از دود و آه به عنوان نماد رنج و از ماه و ابرو به عنوان نماد زیبایی معشوق استفاده میکند. در پایان، شاعر به عشق و تسلیم در برابر معشوق اشاره میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار میباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و نمادهای به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۹۴۷ - کحل بصر نیست جز آن خاک راه
کحل بصر نیست جز آن خاک راه
چشم به سرمه مکن ای دل سیاه ۱
دود شنیدم سوی خوبان رود
با تو رسد عاقبت این دود آه ۲
درد تو گر جرم و گنه مینهند
هست ز سر تا قدم من گناه ۳
ماه بدید آن رخ و خود را گرفت
بی سببی خود نگرفته است ماه ۴
گر خم ابروی تو دیده از دور
کج ننهادی مه نو هم کلاه ۵
وصل نو نو خاسته گفتم توان
بافت چو فرزین شرف قرب شاه ۶
گفت که من شاه بتانم کمال
گر هوس مات بود شه بخواه ۷
چشم به سرمه مکن ای دل سیاه ۱
دود شنیدم سوی خوبان رود
با تو رسد عاقبت این دود آه ۲
درد تو گر جرم و گنه مینهند
هست ز سر تا قدم من گناه ۳
ماه بدید آن رخ و خود را گرفت
بی سببی خود نگرفته است ماه ۴
گر خم ابروی تو دیده از دور
کج ننهادی مه نو هم کلاه ۵
وصل نو نو خاسته گفتم توان
بافت چو فرزین شرف قرب شاه ۶
گفت که من شاه بتانم کمال
گر هوس مات بود شه بخواه ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۱۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۴۶ - شبت خوش باد ای باد سحرگاه
گوهر بعدی:شماره ۹۴۸ - گر سر طلبی بر درت آریم به دیده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
