شماره ۹۵۶ - باز خود را چو گل تازه بر آراسته ای

باز خود را چو گل تازه بر آراسته ای
باغ رخسار بگلهای نر آراسته ای ۱

خلق بر یکدگر افتاده ز نظاره تو
که دو رخ خوبتر از یکدگر آراسته ای ۲

ابروی شوخ که با ماه نوش سر بسر است
بسر زلف سیه سر بسر آراسته ای ۳

شوخی و فتنه گر و سنگدل و عهد شکن
چشم بد دور بچندین هنر آراسته ای ۴

با وجود لب تو نیست بسائی محتاج
مجلس ما که بنقل و شکر آراسته ای ۵

هست مهمان نور آن به مگر ای دل که ز اشک
خانه دیده بلعل و گهر آراستهای ۶

روی آراسته بنمای خصوصة به کمال
که تو خاص از پی اهل نظر آراسته ای ۷