هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و توصیفی، با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌های غنی، به توصیف معشوق و احساسات شاعر می‌پردازد. در آن از عناصر طبیعت مانند گلستان، سنبل، و بلبل استفاده شده تا زیبایی معشوق و تأثیر آن بر شاعر را نشان دهد. همچنین، شاعر از احساسات خود مانند عشق، مستی، و بی‌قراری سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و استعاره‌های پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات مانند 'مستی' و 'بوسه بر جام می' ممکن است برای گروه‌های سنی پایین‌تر نامناسب باشد.

شماره ۹۵۷ - تا برخسار مه از غالیه چوگان زده ای

تا برخسار مه از غالیه چوگان زده ای
رقم غالیه سان بر مه تابان زده ای ۱

بلبل مست نمی آید از این حال به هوش
چو سرا پرده مشکین به گلستان زده ای ۲

سنبل تازه بر آن عارض گلرنگ ترا
خط سبزیست که بر دفتر خوبان زده ای ۳

با چنین قامت زیبا که تو داری صنما
و بر راستی سرو خرامان زده ای ۴

تا چرا سر دل خویش ندارد به زبان
آتش اندر دهن شمع شبستان زده ای ۵

زان لبان شکر افشان همه شب تا به سحر
بوسه بر جام می باده پرستان زده ای ۶

از چه باب است کمال اینکه ز نادانی خویش
حلقه بی ادبی بر در جانان زده ای ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۶۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۵۶ - باز خود را چو گل تازه بر آراسته ای
گوهر بعدی:شماره ۹۵۸ - چرا جنییت شاهی بظلم تاخته ای
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.