هوش مصنوعی:
این شعر از سعدی با زبانی عاشقانه و پر از استعاره و تشبیه، به توصیف رابطهی عاشق و معشوق میپردازد. شاعر از ناز و اداهای معشوق، غمزههای او، زلفِ خونریز و جمال نمایانش سخن میگوید و در پایان، خود را با طوطیِ سخنگو مقایسه میکند.
رده سنی:
16+
متن شامل مضامین عاشقانه و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد.
شماره ۹۹۰ - بر گل به پای سرو چو رفتار می کنی
بر گل به پای سرو چو رفتار می کنی
از لطف پای نازکت افگار می کنی ۱
اگر حال دل ز غمزه بپرسی چه گویمت
خوش می کنی که پرسش بیمار می کنی ۲
پندی بده به زلف که خونهای بیدلان
چندین چرا بگردن خود بار می کنی ۳
با غمزه هم بگوی که در پیش مردم
خواهم زدن که شوخی بسیار می کنی ۴
گفتی جمال خویش نمایم به عاشقان
این خود کرامتی است که اظهار می کنی ۵
ای طوطی این حدیث شکربار از آن تست
با گفته منست که تکرار می کنی ۶
سعدی اگر چو طوطی گویا بود کمال
طوطی خموش به چو نو گفتار می کنی ۷
از لطف پای نازکت افگار می کنی ۱
اگر حال دل ز غمزه بپرسی چه گویمت
خوش می کنی که پرسش بیمار می کنی ۲
پندی بده به زلف که خونهای بیدلان
چندین چرا بگردن خود بار می کنی ۳
با غمزه هم بگوی که در پیش مردم
خواهم زدن که شوخی بسیار می کنی ۴
گفتی جمال خویش نمایم به عاشقان
این خود کرامتی است که اظهار می کنی ۵
ای طوطی این حدیث شکربار از آن تست
با گفته منست که تکرار می کنی ۶
سعدی اگر چو طوطی گویا بود کمال
طوطی خموش به چو نو گفتار می کنی ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۸۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۸۹ - بر سر راه طلب بافت گدانی گهری
گوهر بعدی:شماره ۹۹۱ - بر من بیدل اگر جور و ستم فرمودی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.