شماره ۱۰۰۵ - تو سروی و گل خندان همانکه میدانی

تو سروی و گل خندان همانکه میدانی
رخ نو شمع و شبستان همانکه میدانی ۱

نماز شام تو پیدا شدی و شد فی الحال
ز شرم روی تو پنهان همانکه میدانی ۲

اب تو آرزوی جان مردم است و مرا
از آن لب آرزوی جان همانکه میدانی ۳

اگر بوصل مداوای ریش دل نکنی
رود ز دیدۂ گریان همانکه میدانی ۴

گر به غمزه کی سعی ناوک اندازی
رسد به جان ضعیفان همانکه میدانی ۵

مگر به باغ ز پیراهنت نسیمی رفت
که پاره کرد گریبان همانکه میدانی ۶

دل کمال بویت همین که رفت از دست
روان شد از عقب آن همانکه می دانی ۷