شماره ۱۰۰۶ - چرا به تحفه دردم همیشه ننوازی

چرا به تحفه دردم همیشه ننوازی
به ناز و شیوه نسوزی مرا و نگداری ۱

خس توایم همه کار خس چه باشد سوز
نو آتشی و توانی که کار ما سازی ت ۲

بدست نیغ تو کار جراحت دل ریش
مام نا شده خواهم که از سر آغازی ۳

به زیر پا شکند هرچه افتد این عجیبست
که بشکنه دلم از زیر پا نیندازی ۴

نبرد دست به زلفت صبا به بازی نیز
حریف زیر برست و نمی خورد بازی ۵

اگر چه سرور بستان صنوبر آمد و سرو
ترا رسد بسر سروران سرافرازی ۶

کمال باز گزیدی هوای قامت بار
بدت میاد که مرغ بلند پروازی ۷