شماره ۱۰۱۰ - چو گل به لطف نو زد ان نازک اندامی

چو گل به لطف نو زد ان نازک اندامی
درید پیرهن نیکوئی به بد نامی ۱

دلم بشام سر زلف نست و میترسم
که باز بشکنی این آبگینه شامی ۲

یکی که میبرد آرام دل به شیوه چشم
چه چشم دارم ازو شیوه دلارامی ۳

به نکهت سر زلف تو باز دم زد عود
عجب که سوخته و از سر نمی نهد خامی ۴

شبی به حلقة ما ذکر عصمت میرفت
شدند حلقه بگوش تو عارف و عامی ۵

کی که هیچ نبردی حدیث می به زبان
البانو دید و مثل شد بدرد آشامی ۶

کمال اگر ز دهانش نیافتی کامی
مباش ننگدل و صبر کن بناکامی ۷