شماره ۱۰۶۴ - من کیستم که ورزم سودای چون تو باری

من کیستم که ورزم سودای چون تو باری
حیف أبدم که گردی مشغول خاکساری ۱

کار خود است ما را بار غمت کشیدن
خوش وقت آنکه دارد زین نوع کار و باری ۲

گفتم به خاک پایت باشم رفیق لیکن
ترسم ازین نشیند بر دامنت غباری ۳

زلفت چو شد پریشان از جمع ما برانش
کاین حلقه را نشاید هر نیره روزگاری ۴

گر سرو پیش قدت آزاد شد به خدمت
گل را چه برگ باشد در معرض نو باری ۵

ساقی ز جام دوشین دیگر می آر ما را
که امروز اگر خم آری هم نشکند خماری ۶

بستیم در هوایت بر خود در هوس را
عاقل کسی که نبود دربند غمگساری ۷

زآن زلف سرکش ای دل نومیدهم نباشی
که کار به روز آید شام امیدواری ۸

گر دست من بگیری گردد قلک غلامت
مه چون کمال گیرد آرندش اعتباری ۹