شماره ۳۶ - شب دراز که مانند زلف یار من است

شب دراز که مانند زلف یار من است
چو زلف یار به دست است کار کار من است ۱

ز روزگار همین یک دم است حاصل من
که کار ساز دلم بار ساز گار من است ۲

نخواهم آخر این شب ولی چه شاید کرد
که کارها همه بیرون ز اختیار من است ۳

چو صبح پرده دری می کند شکایت ها
همی کنم بر آن کس که غم گسار من است ۴

میان فصل زمستان تو چون بهار منی
میان خانه گلستان و لاله زار من است ۵

به هیچ رنگی ز دستش نمی توانم داد
ضرورت است که نقش خوشش به کار من است ۶