شماره ۴۷ - بی آفتاب رویت روزم بود چو مویت

بی آفتاب رویت روزم بود چو مویت
با زلف مشک بویت باشد شبم چو رویت ۱

حسن هزار لیلی عشق هزار مجنون
داری وزان زیادت دارم به خاک کویت ۲

یک سلسله ز مویت دیوانه را تمام است
بهر چه تاب دادی زنجیرهای مویت ۳

با لب بگو که ما را تا چند تشنه داری
ای آب زندگانی دایم روان به جویت ۴

عمر دراز دانی بهر چه دوست دارم
تا بیشتر نمایم کوشش به جست و جویت ۵

محروم گشت چشمم از دیدنت و لیکن
دارد زبان نصیبی ما را به گفت و گویت ۶

جان در فراق رویت کی بار تن کشیدی
او را اگر نبودی دایم مدد ز بویت ۷

هر موی برتن من گر خود شود زبانی
هم در بیان نباید بعضی ز آرزویت ۸