شماره ۶۲ - دوست آن دارد و آن است که جان می بخشد

دوست آن دارد و آن است که جان می بخشد
مهربانی به دل اهل دلان می بخشد ۱

عقل و جان هر که کند پیشکش دلبر خویش
گوهر و لعل به دریا و به کان می بخشد ۲

صفت روی دلارام کنم کار دارد
آن ملاحت که حلاوت به زبان می بخشد ۳

آتش عشق توام داد حیاتی به از انک
آب الوند به خاک همدان می بخشد ۴

چشم و ابروی تو را کوکه به نخجیر مرو
صید خود روح بدان تیر و کمان می بخشد ۵