شماره ۹۲ - بهشت روی تو را پاک دیده یی باید

بهشت روی تو را پاک دیده یی باید
که جز به دیدن روی تو دیده نگشاید ۱

به آب چشم دهم غسل نور بینایی
نظر به چشمهٔ خورشید اگر بیالاید ۲

سپیده دم به هوای بهار هر روزی
به شبنم سحری روی گل بیاراید ۳

که تا به روی تو ماند مگر نمی داند
که غیر حسن و طراوت ملاحتی باید ۴

به خاک کوی تو چون بگذرد نسیم بهار
حیات بخشی و بوی خوشش بیفزاید ۵

دریغ عهد جوانی که بی تو رفت از دست
کجاست تا به چنین صحبتی بیاساید ۶

ولی به دولت حسنت امید می دارم
که روزگار جوانی به فرق باز آید ۷

به بخت گفتم با ما موافقت نکنی
جواب داد که گر دوست لطف فرماید ۸

اگر زند نفسی بی حکایت تو همام
نه از حساب سخن دان که باد پیماید ۹