شماره ۹۵ - رویت به ازان آمد انصاف که می باید

رویت به ازان آمد انصاف که می باید
با روی تو در عالم گر گل نبود شاید ۱

با ما نفسی بنشین کان روی نکو دیدن
هم چشمک کند روشن هم عمر بیفزاید ۲

گر هر سر موی از من صاحب نظری باشد
نظارهٔ رویت را چشمی دگرم باید ۳

در زلف تو آویزم وز بند تو نگریزم
زنجیر کر این باشد دیوانه بیاساید ۴

دیدار چو بنمودی دل ها همه بر بودی
کو آینه تا دل را از دست تو برباید ۵

زنهار غنیمت دان دوران لطافت را
کاین عهد گل خندان بسیار نمی پاید ۶

روزی دو درین منزل از بهر توام خوش دل
بی صحبت منظوران دنیا به چه کار آید ۷

از خاک درت گردی در چشم همام افشان
تا مردمک چشمش یک لحظه بیاساید ۸