شماره ۱۲۲ - که می گوید که هست این صورت از گل

که می گوید که هست این صورت از گل
همه لطفی همه جانی همه دل ۱

نه انسان گر ملک روی تو بیند
شود حیران بران شکل و شمایل ۲

سعادت باد رویت را در آن روز
که گردد آفتاب و ماه زایل ۳

تماشا را به روز حشر رضوان
به استقبالت آید یک دو منزل ۴

لب میگون و چشم نیم مستت
کند تدبیر عاقل جمله باطل ۵

مغان خورشید را زان می پرستند
که از حسن رخت هستند غافل ۶

سر دیوانگی دارد خردمند
مگر زلفت کشد در وی سلاسل ۷

بجز افسانه حسنت نگویند
حدیثی با نمک در هیچ محفل ۸

همام از بندگی دارد توقع
قبولی تا شود مقبول و مقبل ۹