شماره ۱۳۸ - سعادتی که زناگه در آمدی ز درم

سعادتی که زناگه در آمدی ز درم
خوش آمدی همه لطفی و مردمی و کرم ۱

منم که زان لب شیرین حدیث میشنوم
منم که باز در ان روی خوب می نگرم ۲

به چشم های خوشت میل عاشقان بیش است
ز تشنگان به لب جوی و مفلسانه به درم ۳

همیشه طالب آب حیات می بودم
چو بافتم بنشستم به کام دل بخورم ۴

زمان هجر خیالت رسید فریادم
وگرنه کی غم دوری گذاشتی اثرم ۵

خبر مپرس که روز فراق چون بودی
که از مشاهده امشب ز ذوق بی خبرم ۶

مرا ز روی تو خورشید در شبستان است
چه التفات بود سوی شمع با قمرم ۷

گر از بهشت کند امشبم طلب رضوان
بگویمش که ازین روضه در نمی گذرم ۸

اگر نظیر تو جوید نظر محال بود
مگر خیال تو آید به خواب در نظرم ۹

نهاد شگر شکر تو در دهان همام
حلاوتی که فراموش می کند شکرم ۱۰