شماره ۱۳۹ - کجا روم که کمند تو می کشد بازم

کجا روم که کمند تو می کشد بازم
ضرورت است که با دیگری نمی سازم ۱

چه می کنم به هوای دگر که مرغ توام
بدین طرف بدطرب جان خویش در بازم ۲

کبوتری که ز شهر تو نامه بی آرد
به گرد کوی تو بادا همیشه پروازم ۳

همی کشم سر خود سال و ماه بر گردن
بدان امید که در خاک پایت اندازم ۴

اگرچه بی غم عشقت نبوده ام نفسی
میان همنفسان برنیامد آوازم ۵

شبی حدیث تو را با صبا همی گفتم
به شرط آن که نگوید به هیچ کس رازم ۶

گشاد راز مرا وین سخن برون افتاد
دگر سخن بر نامحرمان نپردازم ۷

دریغ نام تو باشد به هر زبان ورنه
مرا چه غم که نه امروز عشق می بازم ۸

همام در نظر دشمنان همین گوید
بلا چو می کشم از بهر دوست می نازم ۹