شماره ۱۴۴ - تاکی آخر ز غمت ناله شبگیر کنم

تاکی آخر ز غمت ناله شبگیر کنم
سوختم از غم عشق تو چه تدبیر کنم ۱

هست زلف تو چو زنجیر من از راه جنون
خویشتن بسته آن زلف چو زنجیر کنم ۲

در پس پرده اندیشه معبد کردار
همه شب نقش خیالات تو تصویر کنم ۳

گر پریشانی زلف تو ببینم در خواب
ساده دل وار همه نقش تو تعبیر کنم ۴

ماجرای غم عشق تو چنان نیست که من
بر زبان قلم سر زده تحریر کنم ۵

یک دل از مهر تو با سر سخنان دارم لیک
فرصتی نیست که در پیش تو تقریر کنم ۶

ای خوش آن لحظه که پوشیده به پیش اغیار
به نظر با تو سخن گویم و توفیر کنم ۷

گفتی از صبر به مقصود رسی همچو همام
دل چو با من نبود صبر به تزویر کنم ۸

گر بدانم که مرا از تو امیدی باشد
پس من دل شده در صبر چه تقصیر کنم ۹